ช่วงนี้เราไม่ไหวแล้ว
ไม่ไหวจริงๆ คุยกับใคร จะคิดถึงแต่หน้าของคนๆนั้น...
มาทำไม มาให้เจอทำไม คิดจะลืมแล้วเชียว ทำไมต้องมา
ฟ้าส่งเขามาแกล้งเรารึไงกัน?
ถึงเราจะเคยมีคนมาชอบก็จริง
แต่เราไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้เลย
คนนี้ที่เราบอกไปน่ะ เรา"รักเขา"อย่างจริงจัง และจริงใจ
เขามีแต่คนแอบชอบ ... เพราะเขานิสัยดีสินะ...
เขาเป็นคนต่างจังหวัดก็จริง
แต่ว่า ผู้ชายแบบนี้น่ะ หายากนะ...
เราอยู่สำนักเดียวกัน เราเคยซ้อมด้วยกัน เราเคยมองหน้ากัน เราเคยคุยกัน เราเคยรู้จักกัน
เมื่อครึ่งปีก่อนนั้น งั้นสินะ....
มาอีกทีคราวนี้ ไม่มองหน้ากัน ไม่คุยกัน ทำเหมือนไม่รู้จักกัน
แล้วตอนนั้นมาบอกเราทำไม ว่าคิดถึงเรา ว่าเป็นห่วงเรา...
พูดเพราะแค่เห็นเราเป็นของเล่นงั้นเหรอ
เกือบจะครบ 1ปี ที่เราเคยแอบชอบ มันไม่มีความหมายเลยเหรอ?
เราเป็นแค่ "ของเล่น"งั้นสิ
แล้วยิ่งที่มีข่าวลือ ว่ารุ่นพี่ที่สนิทด้วย คบกับเขาอยู่
ตอนนั้นเหมือนกับว่าเรากำลังขาดใจตาย
แม้เราจะชอบทำเข้มแข็ง คอยรับฟังที่พี่พูด พี่ก็พูดแต่เรื่องของเขา...
ระบายแต่เรื่องของเขา แต่เรา ก็ร้องไห้เป็น เสียใจเป็น
ไม่ใช่ว่าที่เราทำเข้มแข็งอยู่ตอนนี้ มันเป็นเรื่องจริง...
ถึงเราจะชอบป่าเถื่อน ปากแข็ง ทำเฮ้ว อยู่ในตอนนี้
แต่ในหัวใจเรา มีแต่เขาอยู่เพียงคนเดียว
ความรู้สึก ความผูกพันทั้งหมด หายไปเลยใช่ไหม
ถ้าเราเห็นกับตาตัวเองจริงๆ ว่าพี่ กับ เขา "คบกันอยู่"
เราสามารถจะฆ่าตัวตายต่อหน้าเขาได้
ภึงจะไม่หนักเท่าคนเลิกกัน แต่ก็มีส่วนที่เจ็บมากๆอยู่
เราไม่เคยร้องไห้ให้ใครได้ เท่ากับเขาคนนี้อีกแล้ว
น้ำตาเราจะไหลตลอด ไม่ว่า จะเรียนอยู่ หรือทำอะไรอยู่
ยิ่งตอนเราได้เห็นเขา ฉันยิ่ง น้ำตาไหลออกมาเยอะมากขึ้น
----------------------------------------------------------------
จะมีใครเชื่อไหม ถ้าหาก เราไม่เคยมีเพื่อนแท้เลย ซักคนเดียวน่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า กลุ่มเราในห้อง มี 7คน (รวมเราแล้ว)
ชื่อ แบม เตย ซี แพร นัท ปริม และเรา
ตอนแรกสุดเลย คือ ซี
เมื่อเทอมแรก อยู่ดีๆ ซีก็ไม่คุยกับเรา
และเราคิดว่า ทุกคนก็ต้องอยู่กับซีอยู่แล้ว(ตอนที่ นัท ยังไม่สนิท และปริม ยังไม่เข้ามา)
เราเลยไม่คุยกับทุกคน
หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องต่อมาเรื่อยๆ จนถึงซี มาขอโทษเราหน้าตาเฉย
แต่เรื่องที่มันไม่มาขอโทษเรานานแล้ว เพราะแบม เป็นตัวขีดขวาง
จากนั้น แบมก็อยู่กับอีกพวกนึง(แร่ดทั้งนั้นเลยล่ะ ซึ่งไม่ได้มาขอโทษเราด้วย)
จากนั้นมา ไอ่แบม ก็ไปขอเจอเรา ที่ห้องน้ำ (ตอนนั้น สนิทกับนัทแล้ว ปริมก็เข้ามาแล้ว)
(ข้ามไป ตื๊ดดดดดดด... =_=)
พอกลับมาถึงห้อง พวกมันก็ดีใจใหญ่ เมื่อเราคืนดีกับแบมแล้ว
จากนั้นแบมก็ย้ายที่กับแพร (ซึ่งแพรนั่งข้างเรา แต่เพราะแพรอยากนั่งกับมิกซ์ เพื่อนที่นั่งข้างแบม)
ไอ่แบมมันก็บอกว่า ไอ่ซี ไอ่แพร ไอ่เตย ไอ่ปริม ๆอ่นัท มันคุยกับแบม ตอนที่เรายังไม่มาโรงเรียน
ตอนที่เราไม่มาโรงเรียน ตอนที่เราไม่อยู่
จากนั้น ไอ่แพรมันก็ฤมฟาย ส่งจดหมายมาตอนเรียนว่า
"เราขอออกจากกลุ่มแก แล้วไม่ยุ่งกับพวกแกอีก"
เราเลยตอบไปว่า ทำไม
มันก็ตอบเรามาว่า"เพราะตอนที่แบมมาคุยกับแกแล้ว แกก็ไม่ค่อยคุยกับเราเลย"
เราก็ตอบไปตอบมาๆๆๆๆๆ จากนั้นมันก็เริ่มร้องไห้
(ร้องไห้เนียนๆ แบบไม่ให้ครูเห็นน่ะ แต่เราไม่รู้เพราะอะไร เราไม่ได้เขียน+อ่าน เราเรียนอยู่)
ข้ามไปเถอะ ตื๊ดดดดดดดดดดด...
จากนั้น กลุ่มเราก็ไม่ยุ่งกับแพรอีก รวมทั้งมิกส์ด้วย
หลังจากนั้น แบมก็ไปอยู่กับไอ่แพร
พอถึงวันงานผู้ปกครอง (ตรงกับวันงาน 10ปี 10บอร์ด)
ตอนมาเราก็หาครู(ที่มีชุดที่เราแสดงอยู่)ไม่เจอ พอเราเคารพธงชาติเสร็จ
อีกชาติเศษๆ กว่าครูจะมา =-= จากนั้น เราก็ขึ้นไปแต่งตัวบนห้องสังคม
แต่งมันทั้งๆที่ผู้ชายยังอยู่ในห้องนี่แหละ =_=
(ซึ่งคนที่เราแอบชอบ ก็แสดงด้วยกันนี่แหละ แสดงชุดเดียวกัน แต่ไม่ได้คู่กัน)
พอแต่งเสร็จ ก็ลงมาเตรียมพร้อม ถือดาบมาด้วย (ดาบจริงนะ!)
(เราแสดง ศึกถลาง จากชมรมศิลปะป้องกันตัวน่ะ เป็นศึกที่พม่าจะมายึดแผ่นดินไทย
แล้วไทยก็คิดจะหนี แต่องค์หญิงจันทน์ และองค์หญิงมุก ยืนหยัดจะสู้ต่อไป
พร้อมบุหลง ลูกสาวของหลวงเมือง ยืนหยัดจะสู้ด้วย ชาวบ้านที่คิดจะหนี เลยละอายแก่ใจ
ว่าตนเองเป็นผู้ชายแท้ๆ ยังคิดจะหนี เลยยืนหยัดจะต่อสู้ด้วย)
แต่สุดท้าย บทเราคือโดนพม่าแทงตาย กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
พอแสดงเสร็จก็กลับมาเปลี่ยนชุดที่ห้องเดิม เปลี่ยนชุดเป็นชุดต่อไปทันที(อายชุดมากมาย)
เพราะต้องแสดงชุด มาดำซอยแน(อ๊ากกกกกกก =_=)
ดีนะ ที่สำนักเราเค้ากลับไปก่อน =_= เพราะติดแสดงอีก เฮ้อ =_=ก่อนแสดง เราไปหาเพื่อนเราอีก
คนนึง แล้วงเราขอตัวไปซื้อน้ำ กลับมา เห็นอีนังแพร มันคุยกับเพื่อนเราอยู่ เพื่อนเรามันก็คุยเฮฮา
เราก็เห็น เตย กับซี คุยกับมัน ส่วน ปริม กับ นัท วันนั้นไม่เจอเลย แม้จะแสดงชุดเดียวกัน
จากนั้นมันก็ไป แล้วก่อนแสดงเราก็บอกเตย กะ ซี ว่า
"ถ้าอยากไปอยู่กับพวกมันนักก็เชิญเลยดิ เราไม่ว่าไรแกหรอก เราชินแล้วกับการอยู่ตัวคนเดียว
ขนาดตอนที่พวกแกทิ้งเราอยู่คนเดียว เราก็อยู่ได้ ไม่มาขอโทษพวกแก
เพราะเราคิดว่า อย่างน้อย แกไปอยู่กับมันเลยดีกว่าไปแอบคุยกับมันลับๆ
เราไม่ใช่คนโง่นะ(แต่อย่างน้อยก็โดนหลอกไปแล้ว ตั้งแต่รู้จักกับพวกนี้)
มันก็ไม่ได้ตอบอะไร แต่มันก็ยังยืนหยัดว่าไม่ได้คุย
พอแสดงจบ งานจบ จบทุกอย่าง
เราก็ขอพ่อไปเซนทรัลพระราม3
พ่อให้โว้ย!!!
ตอนนั้นเราอยู่ในสภาวะค้างมากมาย
(แต่ก็นะ ไปกับแม่เพื่อนตั้ง3คนน่ะ เพื่อนก็5คนรวมเราแล้วน่ะ =_=)
จบเถอะ ระบายอย่างเยอะอ่ะ เฮ้อ =_=
